διαίρει και βασίλευε...

αισίως φτάσαμε στην 16η ημέρα του κύκλου μας, πριν δυο μέρες τα αυγουλάκια μου είδαν το "φως" του εργαστηρίου!!!την ίδια ημέρα ήρθαν σε επαφή in vitro με το γεννετικό υλικό του συντρόφου μου και τώρα αναμένουμε την ταχεία ανάπτυξη τους μέσω πολλαπλών διαιρέσεων...fingers crossed & faith!!!!

και δεν σταματάει....

και πάνω που ξύπνησα το πρωί, ανέπνευσα τον Αθηναικό αέρα και βγήκα να πάω μέχρι την εκκλησία της γειτονιάς λόγω της σημερινής εορτής της Παναγίας, κι ενώ μέσα μου είπα "ο.κ. τώρα χαλαρώνουμε και κοιτάμε μόνο το στόχο μας, ότι έγινε, έγινε και κοιτάμε μπροστά" με έναν αέρα αισιοδοξίας... ένα έχω μόνο να πω... σπάσανε οι σωλήνες της αποχέτευσης...
MA DAI.....NON C'E LA FACCIO PIU!!!!E, ANCORA?????

προετοιμασίες...

τα φάρμακα Ο.Κ.
το ραντεβού με το γιατρό κανονισμένο
προγεννητικός : ισχύει ο προηγούμενος
πρώτη μέρα του κύκλου : ΣΗΜΕΡΑ!!!!

Αντίστροφη μέτρηση...

μετράμε αντίστροφα και ξεκινάμε τον αγώνα...
σήμερα είδα το γιατρό...πήρα θεραπεία...θα τα παραγγείλω αύριο στο φαρμακείο και...
η συνέχεια επί του blog

αυτός ο αλήτης ο coehlo....

Από παιδί θυμάμαι όταν με ρωτούσαν "τι θα γίνω όταν μεγαλώσω" απαντούσα "μανούλα"

Ίσως επειδή πάντα θαύμαζα την μητέρα μου... ίσως επειδή πάντα λάτρευα τα παιδια...

Το ίδιο απαντούσα και μεγαλώνοντας, ακόμα και πριν τις Εισαγωγικές για το Πανεπιστήμιο, όταν όλοι ονειρεύονταν επιτυχίες και πτυχία και βαθμούς, εγώ ήλπιζα μια μέρα να γίνω σαν τη μητέρα μου, αλλά με περισσότερα παιδιά από δύο που είμαστε του λόγου μας...

Κιας σπούδασα μια πολύ αξιόλογη επιστήμη, κι ας βρήκα μια καλή δουλειά πριν σχεδόν ακόμα τελειώσω το Μεταπτυχιακό, το μυαλό μου όλα τα χρόνια ήταν στα παιδιά που ονειρευόμουν ότι θα αποκτήσω...

Η γνωριμία μου με τον σύντροφό μου δέκα χρόνια πριν ήταν για μένα το πρώτο βήμα για την οικογένεια που ονειρευόμουν... η ευαισθησία του, η γλυκύτητα του χαρακτήρα του και η αδυναμία που μου είχε και μου έχει ακόμα έχτισαν γύρω μου έναν υπέροχο κόσμο μακριά από οτιδήποτε συνέβαινε στον κόσμο...

Και η ελπίδα της απόκτησης ενός παιδιού για να συμπληρώσει αυτή την εικόνα κάθε μέρα φώλιαζε μέσα μου, αποκτούσε ρίζες συναισθήματα και χρώματα...

"όταν θέλεις κάτι πάρα πολύ... όλο το σύμπαν συνωμοτεί για να το αποκτήσεις"

δεν σου λέει το πότε ο φιλόσοφος ούτε και τον τρόπο...

δεν σου μιλάει για τα βράδια που πρέπει να ξενυχτήσεις παρέα με τις αγωνίες σου...

δεν αναφέρει τα πρωινά που δεν έχεις άλλα δάκρυα να δώσεις γι αυτό που επιθυμείς τόσο κι όμως το έχασες...

δεν μιλάει για τις τύψεις και τον φόβο για τα λάθη που πιστεύεις ότι έκανες...

αλλά το πιο σημαντικό είναι ότι δεν σου λέει πότε όλο αυτό θα τελειώσει...

κι όμως μέσα μου Πιστεύω

απόλυτα το Πιστεύω ότι υπάρχει κάποιο παιδάκι και για μένα ίσως και παραπάνω από ένα... αλλά δεν είναι ακόμα η ώρα κατάλληλη για να έρθουν κοντά μου...

κι είναι φορές που γίνομαι τόσο κακιά και θυμώνω με τα πάντα...

με ζευγάρια που έχουν την έκτρωση σαν καραμέλα... με γονείς που παραμελούν τα παιδιά τους... με την ζωή που είναι άδικη... αλλά κυρίως με εμένα...

με εμένα που δεν μπορώ να κάνω τίποτα... μόνο να προσεύχομαι, να ελπίζω και να ακολουθώ ιατρικές οδηγίες...

and the oscar goes to...not me

για δεκατρεις ημέρες δεν βγήκα από το σπίτι...

το περισσότερο χρονικό διάστημα ήμουν ξαπλωμένη και χάζευα ανοησίες στον υπολογιστή, παρακολουθούσα ανόητες σειρές στην τηλεόραση και διάβαζα ανόητα περιοδικά μόνο και μόνο για να ξεχνιέμαι, για να μου περνάει η αγωνία και η ανυπομονησία που δεν με άφηναν να ησυχάσω...

το υπόλοιπο διάστημα ήμουν ξαπλωμένη κοιτάζοντας το ταβάνι, κάνοντας όνειρα για το μωράκι μου... το προσωποποίησα, το βάφτισα, το ονειρέυτηκα το μεγάλωσα στη φαντασία μου και το περίμενα...

το περίμενα όπως κι ένα παιδί λαχταράει τα δώρα των Χριστουγέννων και τη λαμπάδα του Πάσχα...

ένιωθα τόση σιγουριά τόση ευφορία... κι ας μην είχα τίποτα ακόμα χειροπιαστό...

το όνειρο σταμάτησε την δέκατη τρίτη μέρα από την εμφύτευση...

ήταν Δευτέρα πρωί και οι δικοί μου είχαν πάει στις δουλειές τους... εγώ είχα από νωρίς ενοχλήσεις αλλά έκανα πως δεν τρέχει κάτι, απλά κουκουλωνόμουν στα παπλώματα και προσευχόμουν...

ήταν έντεκα η ώρα, όταν σηκώθηκα να πάω στην τουαλέτα, βλέποντας το αίμα στο σλιπάκι μου πάγωσα, ένιωσα τόσο αδύναμη που τα πόδια μου δεν με στήριζαν... δεν έκανα ούτε ένα βήμα... απλά κάθισα στο πάτωμα της τουαλέτας και έκλαιγα για ώρα... όταν μου τηλεφώνησε η μητέρα μου όπως κάθε πρωί απο τη δουλειά της να δει τι κάνω δεν άκουσα το χτύπο του... ήρθε λίγη ώρα αργότερα και με βρήκε να κλαίω με λυγμούς... εκείνη τη μέρα έχασα τον κόσμο κάτω από τα πόδια μου, πήγε αργά το βράδυ για να μπορέσω να πω δυο λέξεις χωρίς να ξεσπάω σε κλάματα...

τα συναισθήματα περίεργα... ένιωθα κενή, άδεια, αποτυχημένη, ενώ ο πόνος εκτός από ψυχικός ήταν και σωματικός... ένιωθα σχεδόν ακρωτηριασμένη...

μου πήρε αρκετό καιρό να συνέλθω κι όταν το πήρα απόφαση δεν ήταν για μένα, αλλά για τους ανθρώπους μου που υπέφεραν μαζί μου...

άλλη μια συνεδρία έφτασε στο τέλος της...thanx doc!!!

πρώτη προσπάθεια...

καλησπέρα... σήμερα θα σου γράψω για την πρώτη μας εμπειρία με την διαδικασία της εξωσωματικής...

όλα ξεκίνησαν λίγο μετά τα φετινά Χριστούγεννα. Αφού ολοκληρώσαμε το πακέτο των εξετάσεων που μας είχε ζητήσει ο γιατρός, ξεκινήσαμε την θεραπεία... (ο πληθυντικός αναφέρεται σε εμένα το σύντροφό μου και τους γονείς μου...όοοοχι δεν παίρναμε μαζί τα φάρμακα, αλλά την διαδικασία την περάσαμε μαζί και είμαι πολύ τυχερή γι αυτό)

η θεραπεία περιελάμβανε δυο ενέσεις την ημέρα, το ένα φάρμακο ήταν για την διέγερση των ωοθηκών να παράγουν μεγάλο αριθμό ωαρίων και το δεύτερο για την διατήρησή τους στις ωοθήκες...

μετά το πρώτο πενθήμερο της θεραπείας μεταφερθήκαμε ομαδικώς στην πρωτεύουσα, ώστε να με παρακολουθεί καθημερινά ο γιατρός μου, τόσο αιματολογικά όσο και υπερηχογραφικά... (ναι όοοολοι, καλά κατάλαβες)

τέσσερα άτομα προγραμμάτισαν όλα την άδειά τους γι αυτό το σκοπό, για ταξίδι αναψυχής δεν το έχουμε καταφέρει ποτέ... δεν είναι όμως το ίδιο... η ανάγκη για ένα παιδί επηρεάζει όλη την οικογένεια, την ενώνει, την ενδυναμώνει και αφήνει όλα τα άλλα σε δεύτερη και τρίτη μην σου πω μοίρα...

μετά την άφιξή μας στην Αθήνα η θεραπεία συνεχίστηκε για ακόμα δεκατέσσερις μέρες, σύνολο δεκαεννέα για την ωοληψία... αν σκεφτείς πως το συνήθες διάστημα είναι δέκα με δεκαπέντε μέρες, τα αυγουλάκια μου ωρίμασαν κάπως "καθυστερημένα"...

η ημέρα της ωοληψίας ήταν η μόνη που με δυσκόλεψε κατά την θεραπεία... ποτέ δεν συμπαθούσα την ιδέα της αναισθησίας και παρόλο που όλοι με καθησύχαζαν ότι είναι απλά μια μέθη, δύσκολα την αντιμετώπισα...

κι ύστερα η πρώτη απογοήτευση...ο αριθμός των ωαρίων μου...εκεί που περίμενα καμμια δεκαριά αυγουλάκια επηρεασμένη από ιστορίες άλλων ζευγαριών στο άκουσμα των 5 πάγωσα... φαίνονταν τόσο λίγα μπροστά σε όλη την ταλαιπωρία... οι υπόλοιποι με καθησύχασαν "άλλωστε μόνο ένα χρειαζόμαστε" είπαν...

τρεις ημέρες αργότερα κι αφού τα γονιμοποίησαν εργαστηριακά με το σπέρμα του συντρόφου μου με κάλεσαν για την εμβρυομεταφορά... από τα πέντε μόνο τρία είχαν επιβιώσει και αυτά θα τοποθετούνταν με ένα πολυυυυ λεπτό σωληνάκι στη μήτρα μου...

η ωραιότερη στιγμή της διαδικασίας!!!όλοι στο κέντρο πάντα ευγενικοί και εξυπηρετικοί μας έκαναν να νιώθουμε τόσο εμπιστοσύνη αλλά και ενθουσιασμό για αυτό το μυστήριο που τελούνταν μέσα μου...

ο γυναικολόγος προετοίμασε τον κόλπο για να κάνει η εμβρυολόγος την μεταφορά και ο σύντροφός μου αγχωμένος και συγκινημένος όπως σπάνια είναι μου κρατούσε και μου έσφιγγε το χέρι... πραγματικά μια απίστευτη εμπειρία, θα μπορούσε να συγκριθεί με το συναίσθημα που μας διαπερνάει μόλις έχουμε κάνει έρωτα κι έχουμε ενωθεί με αυτόν που αγαπάμε...

μόλις ολοκληρώθηκε η διαδικασία και παρόλο που έπρεπε να ξεκουραστώ για ένα μισάωρο δεν κατάφερα να σηκωθώ από το κρεββάτι μου, μόνο μια ώρα μετά και με απίστευτο φόβο... φόβο μην βλάψω τα σποράκια μου...

για τις επόμενες ημέρες αυτή ήταν η συνεχής μου αγωνία, μην τα βλάψω... μην κάνω κάτι λάθος... μην αποτύχω...

παράλληλα συνέχιζα την θεραπεία, με ενδοκολπικά υπόθετα, προγεστερόνη αυτή τη φορά για να αναπτυχθεί το ενδομήτριο και να δημιουργήσει το κατάλληλο περιβάλλον για μια επιτυχημένη εγκυμοσύνη... επιπλέον ακολουθούσα αυστηρή διατροφή χωρίς αλάτι και ζάχαρη για αποφυγή οιδήματος λόγω των ορμονών και πρόληψη αρτηριακής υπέρτασης και σακχαρώδου διαβήτη που πολύ συχνά εμφανίζουν παχουλες γυναίκες όπως και λόγου μου κατά την εγκυμοσύνη...

το πιο δύσκολο όμως από όλα ήταν το ψυχολογικό...φοβόμουν τα πάντα και κλείστηκα στο σπίτι... απομακρύνθηκα από συγγενείς και φίλους και δεν μίλαγα σε κανένα γι αυτό... σχεδόν το έκρυβα... μην ψάξεις ένα γιατί, είναι πολλά...


από τους ξένους φοβόμουν τον στιγματισμό της στειρότητας, από τον κύκλο μας δεν ξέρω... απλά δεν μπορούσα να το συζητήσω, ίσως να μην ήθελα σχόλια ή ιστορίες για κάποιο ζευγάρι που προσπαθούσε εκατό χρόνια και έπειτα πήγε στον τάδε γιατρό και μετά στον δείνα και από υπογόνιμο απέκτησε οκτάδυμα...

τέσπα... τα υπόλοιπα σε νέο post...

για σήμερα ψυχανάλυση τέλος...

σε φιλώ

λιγότερο από 5%

και να λοιπόν μετά από τρία χρόνια από τότε που ξεκίνησε αυτό το ταξίδι που ένιωσα την ανάγκη να το μοιραστώ...

είμαι η evalia και πρέπει να είμαι η πιο αρχάρια blogger της περιόδου...
και αυτό είναι το δεύτερο blog που ανοίγω αυτή τη βδομάδα...

το πρώτο http://evaliastrips.blogspot.com/ θα περιλαμβάνει σκέψεις και περιγραφές από ταξίδια που έκανα ή που ονειρεύομαι να κάνω παρέα με το σύντροφό μου...

αυτό θα περιλαμβάνει σκέψεις και εμπειρίες που έζησα και που θα ζω μέχρι να γίνω μανούλα... το πιο δύσκολο όνειρο ever...

όλα ξεκίνησαν ένα Νοέμβριο πριν από τρία χρόνια περίπου... ήμουν ήδη μια πενταετία με το σύντροφό μου και δεν είχε προκύψει εγκυμοσύνη...η αλήθεια είναι ότι σε γενικές γραμμές πάντα προσέχαμε...εκτός από το τελευταίο εξάμηνο...

παρόλο που ήταν ακόμα νωρίς επέμενα να εξεταστούμε, ξέρεις αυτό το κάτι που σε τρώει... το προαίσθημα θες, το άγχος, δεν ξέρω... ίσως και μια δόση τύψεων... από παιδί το μόνο πράγμα που ονειρευόμουν ήταν μια μεγάλη δεμένη οικογένεια σαν αυτή που προερχόμουν... όταν όλοι επέλεγαν επάγγελμα, εγώ ονειρευόμουν ότι θα γινόμουν τόσο καλός γονιός όσο και οι δικοί μου... κι όμως παρόλο που το ονειρευόμουν συνέχεια, πάντα φοβόμουν ότι δεν θα το πραγματοποιήσω...

καθισμένη με το σύντροφό μου στο καναπέ του ιατρείου του γυναικολόγου που μας ανέλαβε, ήμουν σχεδόν σίγουρη για το τι θα άκουγα, όχι όμως κι εκείνος...

ο γιατρός ψυχρά, ωμά, σχεδόν κυνικά χωρίς ίχνος ελπίδας ή ευαισθησίας είπε "από μόνοι σας έχετε λιγότερο από 5% πιθανότητα να αποκτήσετε παιδί, με εξωσωματική γύρω στο 40%, ξεκινάτε θεραπεία την επόμενη Κυριακή, τρεις ενεσούλες την ημέρα"

αν σας πω ότι ο κόσμος μου γκρεμίστηκε θα πω ψέματα...αλλά ξενέρωσα...χρειαζόταν και ο σύντροφός μου το χρόνο του, αν και δεν είπε λέξη...και το αφήσαμε


πέρυσι, δυο χρόνια μετά από εκείνη την αποφράδα ημέρα του Νοέμβρη και μήνα Δεκέμβριο το θέμα τέθηκε ξανά επί τάπητος... τον γιατρό εκείνης της περιόδου τον ξεγράψαμε από την αρχή και ξεκινήσαμε μια "έρευνα αγοράς" για έναν γιατρό άνθρωπο...
δεν χρειάστηκε να ψάξουμε πολύ και παρόλο που δεν ξέρω αν επιτρέπετε να αναφέρω το όνομα του Δημόσια (θα τον ρωτήσω πρώτα) τον βρήκαμε εύκολα και γρήγορα και μάλιστα στην Αθήνα...

μετά τις απαραίτητες εξετάσεις και των δυο μας και τις μπαταριές μας γεμάτες αισιοδοξία τον επισκεφτήκαμε...η μέρα με τη νύχτα...πολύ πιθανόν αν εκείνον είχαμε συναντήσει την πρώτη φορά, τώρα ήδη να είχαμε το μωράκι μας... γλυκός, προσιτός και ανθρώπινος, σοβαρός και υποστηρικτικός, μας εντυπωσίασε...

η διάγνωση: "αγνώστου τύπου υπογονιμότητα" όπως και στο 40% των ζευγαριών που καταφεύγουν σε εξωσωματική...

ουσιαστικά, δεν υπαρχει παθογένεια, αλλά πολύ γκαντεμια??? who knows???

τεσπα... αυτά για σήμερα θα σας αφήσω και θα επιστρέψω αύριο με την διαδικασία...